Skjótt skipast veður í lofti


Svona er útsýnið út um eldhúsgluggann minn í dag og svona er víst um að litast í nánast öllu ríki drottningar. Það er svolítið kaldhæðnislegt að fyrsta frostið og snjórinn geri vart við sig á sama tíma og allir helstu ráðamenn heimsins koma saman í Köben til að ræða hlýnun jarðar. Enn kaldhæðnislegra er nú samt að standa í sjókomu með húfu og vettlinga og mótmæla hlýnunni.

Ég er farin að sjá

fólk sem ég þekki alls staðar. Eða réttara sagt, alls staðar sé ég fólk sem minnir mig á einhvern sem ég þekki frá Íslandi. Það er bara merki um það að hugurinn er kominn á klakann. Enda eru ekki nema tveir dagar þangað til við leggjum af stað. Það er sko eins gott að veðurguðirnir verði til friðs og að lestar, þotur og flugvélar geti farið sínar vanalegu leiðir. Annars er mér að mæta.

Þangað til næst...fleiri snjómyndir á myndasíðunni

Ég kom því loksins

í verk í vikunni að fara með hjólið mitt á þar til gert hjólaverkstæði. Hjólaviðgerðamaðurinn sem leit á gripinn var hreinskilinn og sagði mér að ef að hann ætti þetta hjól myndi hann nota peningana til að kaupa sér nýtt. Fínt! Hjólið hefur semsagt verið úrskurðað látið og ég nota alla þá þolinmæði sem ég á í að ferðast með strætó.

Fór í bæinn í gær,

sá meðal annars milljón litlar Lúsíur arka syngjandi í rigningu eftir göngugötunni. Allar komust þær vel frá því og engin kveikti í hárinu á sér, rigningin sá líkaleg til þess. Svo réðust tveir sölumenn á okkur Dagnýju og vildu fyrir alla muni selja okkur lýsisperlur í áskrift. Romsuðu uppúr sér heilli ræðu af upplýsingum um ágæti þessara lýsisperlna fram yfir aðrar án þess að við gætum stungið inn svo mikið sem einu orði. Hnefarnir krepptust ósjálfrátt í kápuvasa mínum og ég hefði ekki tekið ábyrgð á gjörðum mínum ef mér hefði ekki tekist á síðustu stundu að grípa fram í fyrir honum og segja honum að ég vildi engar helv. lýsisperlur (eða eitthvað í þá áttina...). Sjaldan hef ég orðið jafn pirruð við manneskju sem ég þekki ekki neitt. Jerímías.

Í kvöld

er ferðinni heitið í mexíkanskt jólapartý og eftir viku verðum við á leiðinni til Íslands í góðum félagsskap. Dásamlegt.

Þangað til næst...jólalýsi

Svona er útsýnið út um eldhúsgluggann á Danasvej:

...og jólaskapið alveg í hvínandi botni eins og gefur að skilja. Myndin er líka merkileg fyrir þær sakir að mér tókst að smella af á rigningarlausu augnabliki. Það er ekki svo auðvelt að hitta á slíkt á þessum síðustu og verstu.

Þeim lesendum

sem duttu úr jólaskapi við að skoða þetta bendi ég á síðu mágkonu minnar.

Þangað til næst...snjókorn falla

Minningarorð um Sigurð Jökul Stefánsson,
f. 21. september 1967, d. 25. nóvember 2009.

Það er erfitt að skilja hvers vegna skörð eru höggvin í lítil samfélög hvað eftir annað og ungir menn í blóma lífsins kallaðir í burtu. Á einu augnabliki er sem dragi fyrir sólu, myrkrið hellist yfir og fótunum er kippt undan þeim sem eftir lifa. Í dag er til grafar borinn einn af þessum mönnum, Sigurður Jökull frændi minn frá Breiðumörk.

Siggi átti fáa sína líka, smitandi hlátur hans, sterkar skoðanir, hnyttin tilsvör og orðheppni voru hans aðalsmerki og gerðu samverustundirnar með honum ógleymanlegar. Hann kom til dyranna eins og hann var klæddur og leysti þau verkefni sem lífið lagði fyrir hann af dugnaði og festu. Siggi fór snemma út á vinnumarkaðinn og var eftirsóttur í vinnu bæði á sjó og landi fyrir dugnað, áræðni og bjartsýni. Hann kom því víða við á starfsferli sínum og uppskar stóran vina- og kunningjahóp enda var hann góður vinur sem alltaf var tilbúinn að rétta hjálparhönd ef eitthvað bjátaði á.

Örlögin höguðu því þannig til að hann varð oftar en einu sinni og oftar en tvisvar vitni að alvarlegum slysum þar sem góðir félagar hans létu lífið. Slík reynsla er hverjum manni þungbær en Siggi bar harm sinn í hljóði og vann úr áföllunum af æðruleysi.

Hann tók alla tíð virkan þátt í búskapnum á Breiðumörk meðfram annarri vinnu og á síðustu árum hafði hann tekið alfarið við búinu af foreldum sínum ásamt fjölskyldu sinni. Með því fetaði hann í fótspor föður síns og afa og það er sárt til þess að vita að hann fái ekki að fylgja þeim draumi sínum eftir.

Við börn kom hann fram af virðingu sem væru þau fullorðin og uppskar þannig aðdáun þeirra, ekki síst hjá örverpum eins og mér. Það er erfitt til þess að hugsa að yngsta frændfólkið eigi ekki eftir að kynnast þessum góða frænda sem ég var svo heppin að þekkja og njóta samvista við. Stórt skarð hefur verið höggvið í frændgarðinn, skarð sem verður aldrei fyllt. Um leið og sorgin fyllir hugann er ég þakklát fyrir að hafa fengið að kynnast Sigurði Jökli.

Mínar dýpstu samúðarkveðjur sendi ég Þóreyju, Kristbjörgu, Stefáni, Ingunni, Sesselju, fjölskyldum þeirra og ættingjunum öllum. Megi góður guð færa ykkur styrk til að takast á við sorgina og horfa fram á veginn. Blessuð sé minningin um góðan dreng.

Elsa Guðný Björgvinsdóttir
(Morgunblaðið, 5.12.2009)

Æ, þetta líf,

það er svo undarlegt stundum. Það rignir enn og birtir ekki neitt, hvorki úti né inni. Ég er með heimþrá.

En þrátt fyrir það

ganga hlutirnir nokkurn veginn sinn vanagang. Tíminn líður alla vega og jólin nálgast víst. Á föstudaginn komst bærinn í jólafötin, lúðrasveitir spiluðu, barnakórar sungu og borgarmeistarinn kveikti jólaljósin. Við Dagný fórum í Parad-ís og ég fékk mér risalamand ís í tilefni dagsins. Hann var "ljúfengs".

Í gær

fórum við Kjartan svo í ekta danskan julefrokost með vinnunni minni. Rúgbrauð, síld, steikt rauðsprettuflök og fleira fiskmeti, fríkadellur, pylsur, fleskestæg, ákavíti og jólabjór. Skemmtilegur félagsskapur en myndavélin gleymdist.

Í dag

hefur mitt helsta afrek verið að kveikja á fyrsta kertinu á aðventukransinum sem ég bjó til úr nákvæmlega sama hráefni og ég notaði í fyrra. Það kallast endurnýting.

Þangað til næst...jólin alls staðar